Genealogieën	Genealogie van Cornelia Pieternella FRANKE
Genealogie van Cornelia Pieternella Franke Inhoud Voornamen Gezinnen Meer Verwijzingen Voor reacties
		Interview met tante Neeltje Franke	December 1988
		Hard werken
		De herinneringen aan het kerstfeest die mevrouw 't Hof me kan vertellen voeren ook terug naar de kerk. “Als kind gingen we kerstfeest in de kerk vieren. Moe was doopsgezind. Ik herinner me de boom en het cadeautje. Vader ging nooit mee, die had altijd vreselijke last van open benen, was eigenlijk altijd ziek. Ik heb niet zo’n erg mooie jeugd gehad. Als pa niet werkte - die zat met zijn benen - was er geen geld en moe ging dan werken. Ze maakte een school schoon én dan moesten mijn zuster en ik meehelpen. Met een stoffer onder de banken door. Later kwam pas de stofzuiger. Dan zei moe altijd ‘we gaan lekker zingen, hoor’; ach, dat was zo'n schat.”
		Mevrouw 't Hof is 89 jaar. Zij groeide op in de Zaanstreek. Haar prille jeugdjaren heeft ze nog glashelder voor de geest. “Ik was 12 jaar, nog maar net een week van school en toen moest ik werken. De moeder van mijn vader had een betrekking voor mij gevonden in een café. Hard werken en meehelpen. Die mensen hebben me daar opgenomen alsof ik hun dochter was. Ze hadden ook twee zoontjes en die beschouwden mij als hun zusje. Ik heb daar zo veel geleerd. Achter het café was een zaaltje en daar werden uitvoeringen gegeven. Dan mocht ik bedienen. Had ik zo'n schort voor met twee zakken erin, voor het geld. Als mevrouw eens weg moest, hielp ik de klanten. Dan vroeg ik haar wat ik tegen ze moest zeggen. Het was zo'n boerencafé, 's morgens vroeg kwamen daar de slager en de smid al hun borreltje halen, ik moest dan altijd maar over het weer praten, zo van ‘het is vandaag beter als gisteren, hè’. Ik heb er een hoop geleerd."
		Van de decembermaand kan ze het sinterklaasfeest thuis nog goed herinneren. “Dan kwam Sint-Nicolaas binnen en ik weet nog goed dat ik zei dat het precies de stem van tante Koos was. Maar moe zei dan dat dit niet waar was. Mijn broertje was er zo van geschrokken, dat die met kinderstoel en al om viel.”
		“Schoon het huwelijk in”
		“Ik was bijna 18 jaar toen moe nog een kindje kreeg. Als goud is dat binnengehaald. Ik werkte toen in dat café en nam soms dat kindje mee. Dachten ze daar toch dat ik een voorkind had! Ik kende mijn man toen al, maar ik ben heel streng opgevoed en wij gingen ‘schoon’ het huwelijk in. Mijn vriend heeft nooit bij ons geslapen. Niemand hoort het toch hè, want ik schaam me dood. Zal ik u eens wat vertellen... van Koos Postema op de televisie heb ik pas geleerd wat een condoom is. Eigenlijk wisten we helemaal niets. Als ik een vrouw met een dikkige buik zag, wist ik als kind niet dat er een kindje geboren moest worden. Dat wist je vroeger allemaal niet. Dat is tegenwoordig wel anders. Toen ik ‘jong meisje’ werd - ik was dertien jaar -heb ik vreselijk gehuild. Dat wist ik ook niet. Nu zijn ze wel wat beter ingelicht.”
		Mevrouw 't Hof vindt dat de zeden tegenwoordig wel erg los zijn. Ze is verontwaardigd over het feit dat van haar kleinkinderen er maar één is getrouwd. “Mijn kleindochter zegt dat ze toch geen boterbriefje nodig heeft... een boterbriefje noemt ze dat. Mensen gaan maar gewoon met elkaar samenleven, dat kan toch helemaal niet!” Ook op de televisie had ze een vrouw gehoord die haar man weigerde. Dat vond ze maar een kreng, want ‘als je liefde voor elkaar hebt weiger je niet, alleen vóór het huwelijk’. “Als we eens woorden hadden gehad, kwam het altijd wel weer goed in bed. Ik ben 68 jaar getrouwd geweest en ik mis mijn man heel erg.” De tranen staan in haar ogen, maar ze vindt dat ze niet mag huilen.
		Koekje
		Ik probeer nóg iets over het kerstfeest los te peuteren. Was er misschien iets extra's met eten? “Er zal vast wel iets meer geweest zijn, maar dat weet ik niet meer. Alleen weet ik dat er bij de koffie een koekje was. Als er aan tafel werd gebeden, vond mijn vader ‘Het Onze Vader’ te lang duren en dan zei hij: ‘zeg maar Here zegen deze spijze, amen’. Dat mocht dan wel.”
© WAZAMAR sinds 1996